Deze woorden schoten me de afgelopen weken verschillende malen door het hoofd, en gaven stof tot nadenken. Want, hoe doe je dat nu; een appeltje voor de dorst bewaren? Dit is immers gemakkelijker gezegd dan gedaan. Inmiddels heb ik het antwoord op mijn vraag gevonden en zijn onze reserves door hard werken fors toegenomen.

Het begon allemaal het eerste weekend van oktober. Zoals u wellicht weet ligt er rond de Hoeve een prachtige boomgaard met 70 hoogstamfruitbomen. Gedurende de lente hadden we deze bomen in een prachtige wit-roze bloesem zee zien veranderen en genoten we van het uitzicht vanaf het terras met een heerlijk glas wijn binnen handbereik. Dat de boomgaard ook inspanning zou vergen kwamen we pas een paar maanden later achter.

boeknu-2De bloesem veranderde langzaam in vruchten. Als niet-kenners werd nu langzaam duidelijk van wat voor soort fruitbomen we eigenaar waren geworden. Er verschenen kersen, pruimen, walnoten, appels en peren in de bomen. De kersen waren het eerste klaar om geplukt te worden, maar dit was geen succes. Het nadeel van hoogstambomen is dat het fruit hoog in de boom hangt, en de mooiste kersen hingen bij ons aan de uiteinden van de dunste takken. Om een lang verhaal kort te maken, de vogels hebben van de kersen genoten!

Na de kersen kwamen de verschillende soorten pruimen, de Reine-Claude, de kwetsen, de Mirabel, en enkele soorten waarvan we de naam nog niet kennen. De pruimen groeiden in grote aantallen, en plukten een stuk gemakkelijker dan de kersen. Een regelmatige gang door de boomgaard leidde uiteindelijk tot een kelder vol heerlijke zelfgemaakte pruimenjam.

Nu vraagt u zich misschien af wat dit allemaal te maken heeft met het appeltje voor de dorst. Wellicht vermoedt u dat de handel in zelfgemaakte pruimenjam tot een gevulde spaarpot heeft geleid. Daar is echter geen sprake van, noch van de handel, noch van de gevulde spaarpot! Het appeltje voor de dorst groeide namelijk gewoon in onze boomgaard.

Na de pruimen werd het tijd voor de appel-en perenoogst. Hiervan waren wij ons alleen nog niet bewust. We hadden verschillende malen geproefd van de verschillende soorten appels en peren die aan de bomen hingen, maar de smaken konden ons niet echt bekoren. We gingen er vanuit dat dit kwam doordat het vooral oude rassen waren die in de boomgaard stonden. Begin oktober leerden we echter dat dit toch iets anders in elkaar stak.

Een buurman van een aantal huizen lager op de berg, en een enorme kenner van fruitbomen, kwam langs om onze kennis over de bomen bij te spijkeren. Met de laarzen aan startten we op een zaterdagmorgen in oktober met een wandeling door de boomgaard. Tijdens de wandeling vertelde hij vol passie en enthousiasme over de bomen, en leerde hij ons over de verschillende soorten; de Jacques Lebel, de Reinette Etoile, de Dubbele Bellefleur, de Boskoopappel, de Groningerkroonappel, de Legipontperen, Conferenceperen, Winterrietperen, Saint-Remy-stoofperen en de Gieser Wildeman.

appels

Natuurlijk werd er ook geproefd, en al snel werd duidelijk dat er met de oude rassen niets mis was! Wij hadden de appels alleen te vroeg geproefd, en tsja, rauwe stoofperen eten is ook geen goed idee. Na de wandeling waren we niet alleen veel wijzer geworden over het fruit, we beseften ook dat we beschikten over een boomgaard vol rijpe appels en peren. Zo leidde de oplossing van het ene probleem tot het ontstaan van het volgende. Wat moesten we immers doen met zoveel fruit? Dit kon niet opgelost worden met een keertje appelmoes of appeltaart maken.

Gelukkig bood de buurman raad. Hij stelde voor om van de oogst een eigen appel-perensap te laten maken bij De Bemelerhof http://bemeler-hof.nl/wordpress/ We maakten een afspraak, en een week later konden we onze oogst bezorgen.

Voordat het zover was moest er natuurlijk nog wel wat gebeuren. Met ladders en grote plukmanden togen we de boomgaard in voor onze oogst. Hierbij kwamen we al snel tot de conclusie dat dit toch wel iets anders was dan met een glas wijn genieten van het uitzicht. Dit was hard werken! Maar wat gaf dit werk een rijk gevoel! Het was prachtig weer, een heerlijke najaarszon, en van boven op de ladder tussen het groen en het fruit een prachtig uitzicht over het Heuvelland. Genieten!

blog-2-foto-2

blog-2-foto-3

Het harde werken had resultaat, en na een paar dagen konden we met bijna vierhonderd kilo appels en peren op weg naar de Bemelerhof. Wat een ontzettend leuk bedrijfje is dit. Voordat we hier begonnen met het lossen van de appels kregen we een rondleiding en een uitgebreide uitleg over de ambachtelijke wijze waarop hier het sap wordt gemaakt. Het glas dat we mochten proeven beloofde veel goeds!

Eind oktober kregen we bericht dat ons sap geperst en gebotteld was. Eindelijk konden we proeven van onze eigen appel-perensap! De smaak…? Dat laat zich lastig in woorden vatten, maar vraag bij uw bezoek aan de Hoeve gerust om een glaasje. Onze kelder staat (nog) vol. En wij? Wij weten nu hoe we een appeltje voor de dorst bewaren.

Anja en Rick van Velden